Do broni typowej zaliczamy białą oraz palną. To w większości wypadków użytkowane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, które nie żądają załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć szablonowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj żąda bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.

Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega regały metalowe lub też sejfy domowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, aniżeli znaczną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie użytkowano z broni siecznej, czyli mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafy ognioodporne. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym wynikiem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.