Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą oraz palną. To zwykle używane narzędzia walki, też we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie żądają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć schematyczny miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. W większości wypadków wymaga bliskiego kontaktu z konkurentem.

Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafki bhp czy też sejfy domowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, niż poważną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu z przyjemnością korzystano z broni siecznej, innymi słowy mieczy i szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w szafki do szatni. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym wynikiem rozcinania, jest halabarda lub pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.