Do broni typowej zaliczamy białą i palną. To zazwyczaj wykorzystywane narzędzia walki, także we współczesnych armiach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego typu przedmioty, które nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć tradycyjny miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Z reguły potrzebuje bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.

Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega sejf biurowy bądź sejfy depozytowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, niż poważną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu z zapałem wykorzystywano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w regały metalowe. Pociągającym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym efektem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego lub ewentualnie paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.