Do broni typowej zaliczamy białą i palną. To zazwyczaj używane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego typu przedmioty, które nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć standardowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Na ogół żąda bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.

Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafki bhp czy też sejfy meblowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli istotną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu z rozkoszą korzystano z broni siecznej, innymi słowy mieczy oraz szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w sejfy ognioodporne. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym skutkiem rozcinania, jest halabarda lub pałasz. Stanowią połączenie jednego czy też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.